Pielgrzymki

Pielgrzymka do Trok i Wilna

18–21 września 2026 · 4 dni / 3 noce 

Informacje organizacyjne

Termin:  18–21 września 2025 (piątek – poniedziałek)

Liczba miejsc:  50 osób — decyduje kolejność zgłoszeń i wpłaty zaliczki

Noclegi:  Troki, dawna stolica Litwy (3 noce)

Transport:  Autokar klimatyzowany

Koszt uczestnictwa:  1 200 PLN od osoby (transport, noclegi, bilety, przewodnik)

Waluta na Litwie:  Euro (€) — od 2015 roku wyłączna waluta Litwy

Zapisy:  Kancelaria Parafialna

Cena obejmuje transport autokarem, noclegi ze śniadaniami, opiekę przewodnika oraz bilety wstępu zgodnie z programem. Nie obejmuje pozostałych posiłków, ubezpieczenia podróżnego ani wydatków indywidualnych.

❖  ❖  ❖

Program pielgrzymki

Dzień 1 — piątek 18.09 | Troki Przyjazd, zakwaterowanie. Ulica Karaimska, zamek na wyspie, rejs po jeziorach trockich. Kolacja, nocleg.

Dzień 2 — sobota 19.09 | Wilno Msza Św. w Kaplicy Ostrobramskiej. Trasa piesza: Ostra Brama, kościół św. Teresy, Sanktuarium Miłosierdzia Bożego (obraz „Jezu, ufam Tobie”), Pałac Prezydencki, kościół św. Anny. Po południu: Katedra Wileńska z Podziemiami, Wieża Gedymina. Powrót do Trok, nocleg.

Dzień 3 — niedziela 20.09 | Wilno + Ponary Msza Św. Cmentarz na Rossie, kościół św. Piotra i Pawła, Domek św. Faustyny, Klasztor Sióstr Jezusa Miłosiernego, Pałac Wielkich Książąt Litewskich. Przejazd do Ponar — miejsce pamięci ofiar II WŚ. Powrót do Trok, kolacja, nocleg.

Dzień 4 — poniedziałek 21.09 | Wyjazd Wymeldowanie, zwiedzanie zabytków w rej. solecznickim. Wyjazd powrotny do Polski.

Pielgrzymka rozpocznie się 18 września wczesnym wyjazdem z Sokolnik-Lasu i przejazdem do Trok — malowniczego miasteczka leżącego około 30 km od Wilna, ongiś rezydencji Witolda Wielkiego. W granicach Trok i na ich bezpośrednim obrzeżu znajduje się 9 jezior, natomiast cały Trocki Historyczny Park Narodowy obejmuje łącznie 32 jeziora. 

Pierwszego dnia zwiedzimy ulicę Karaimską z charakterystycznymi drewnianymi domkami najmniejszej mniejszości narodowej Litwy oraz gotycki zamek na wyspie.

19 września wyjedziemy do Wilna. Msza święta odprawiona zostanie w Kaplicy Ostrobramskiej przed cudownym obrazem Matki Bożej Miłosierdzia. Następnie pieszo przejdziemy trasą obejmującą Kościół św. Teresy, barokową Cerkiew św. Ducha, klasztor Bazylianów z Celą Konrada, Rynek i Ratusz Starego Miasta, Sanktuarium Miłosierdzia Bożego z oryginałem obrazu „Jezu, ufam Tobie”, Pałac Prezydencki oraz gotycki zaułek z kościołem św. Anny. Po południu zwiedzimy Wileńską Katedrę, w której spoczywają Aleksander Jagiellończyk, Elżbieta Habsburżanka oraz Barbara Radziwiłłówna oraz Wieżę Gedymina.

20 września rozpoczniemy od Cmentarza na Rossie — miejsca pamięci polskiej inteligencji i żołnierzy, gdzie spoczywa Serce Marszałka Józefa Piłsudskiego. Następnie odwiedzimy Domek św. Faustyny Kowalskiej oraz Klasztor Sióstr Jezusa Miłosiernego, gdzie powstał pierwszy na świecie obraz Miłosierdzia Bożego. Obejrzymy też Kościół św. Piotra i Pawła w Wilnie, który zyskał miano cudu świata i perły baroku dzięki swojemu spektakularnemu wnętrzu. Kończąc dzień zatrzymamy się w Ponarach — miejscu masowych egzekucji około 100 tysięcy ofiar II wojny światowej.

21 września, w drodze powrotnej zwiedzimy Pałac Balińskich w Jaszunach i Republikę Pawłowską.

❖  ❖  ❖

Wilno — miasto wielu narodów i stuleci

Wilno — po litewsku Vilnius — należy do tych miast Europy, których historia jest zarazem historią całego kontynentu. Założone według legendy przez wielkiego księcia Giedymina około roku 1323, szybko stało się sercem Wielkiego Księstwa Litewskiego, które w szczytowym okresie rozciągało się od Bałtyku po Morze Czarne. Giedymin, według kronik, miał zobaczyć we śnie wilka z żelaza, który wył jak sto wilków — wieszcząc wielkość przyszłego grodu. Wokół tego snu po do dziś buduje się tożsamość litewskiej stolicy.

Miasto wielu narodów

Przez stulecia Wilno było miastem trzech narodów: Litwinów, Polaków i Żydów. Każda z tych wspólnot wytworzyła własną warstwę kulturową, nałożoną na pozostałe jak kartki pergaminu, tworząc palimpsest trudny do jednoznacznego odczytania. Polacy zwali je „Wilnem” i uważali za nieodłączną część swojej kultury: to tu Adam Mickiewicz studiował i zawiązał Towarzystwo Filaretów, tu Juliusz Słowacki spędził dzieciństwo, tu Józef Piłsudski — urodzony na Litwie — pragnął widzieć stolicę federacji narodów. Litwini z kolei patrzą na miasto jako na Vilnius: kolebkę państwowości, miejsce, w którym powstał pierwszy druk litewskojęzyczny i gdzie narodziło się litewskie odrodzenie narodowe XIX wieku.

Żydzi natomiast nazywali je Jerozolimą Północy. Przez ponad cztery stulecia Wilno było jednym z najważniejszych ośrodków myśli żydowskiej na świecie. Tu działał słynny rabin Eliasz zwany Gaonem z Wilna. Ta wspólnota liczyła przed II wojną światową ponad 70 tysięcy osób — i została niemal całkowicie unicestwiona przez nazistowskich okupantów, głównie właśnie w lasach Ponar, które odwiedzimy podczas naszej pielgrzymki. 

Barok i duchowość

Architektura Wilna jest Apoteozą baroku. Gdy w XVII i XVIII wieku wielkie rody szlacheckie Rzeczypospolitej fundowały kościoły i klasztory, miasto pokryło się lasem wież i kopul. Kościół św. Piotra i Pawła — tak zwana „perła wileńskiego baroku” — skrywa we wnętrzu przeszło dwa tysiące sztukatorskich figur: aniołów, świętych, alegorii — całą teologię wyrażoną w gipsie i wapieniu. Katedra Wileńska w stylu klasycystycznym kryje barokową Kaplicę św. Kazimierza — patrona Litwy — ową, w której spoczywają pokolenia dynastii jagiellońskiej.

Dla pielgrzymów Wilno ma jednak głębszy wymiar niż architektoniczny. To miasto świętej Faustyny Kowalskiej, która tu właśnie pod dyktando słynnych wizji zainspirowała namalowanie pierwszego na świecie obrazu „Jezu, ufam Tobie” w roku 1934. To tu błogosławiony ksiądz Michał Sopoćko, jej spowiednik, wpierw z niedowierzaniem, potem z głębokim przekonaniem upowszechniał kult Miłosierdzia Bożego. Oryginał obrazu, który przez długie dekady ukrywany był przed radzieckim reżimem, dziś spoczywa w Sanktuarium przy kościele św. Ducha — i tam właśnie się zatrzymamy.

Wiek XX: tragedie i niepodległość

Dwudziesty wiek był dla Wilna czasem katastrof i zmartwychwstań. Po I wojnie światowej miasto stało się przedmiotem sporu między Polską a Litwą. W roku 1920 generał Lucjan Żeligowski na rozkaz Józefa Piłsudskiego zajął je zbrojnie, tworząc fikcyjne państewko Litwy Środkowej, wchłonięte następnie przez Polskę. Litwini nie uznali aneksji — i aż do 1938 roku utrzymywali z Polską stan faktycznej nieprzyjaźni, zamykając granicę i zrywając stosunki dyplomatyczne. Cmentarz na Rossie, który odwiedzimy, jest żywym świadectwem tej złożonej historii: spoczywają tu żołnierze Żeligowskiego, profesorowie Uniwersytetu Stefana Batorego, wybitni Polacy — i niedaleko, choć w innym kręgu pamięci, również ofiary sowieckich deportacji.

Lata II wojny światowej przyniosły zagładę społeczności żydowskiej i masowe deportacje. Po 1944 roku Wilno zostało łączone do Litewskiej SRR: zsowietyzowane, spacyfikowane, pozbawione polskiej inteligencji, która została wysiedlona lub wyemigrowała. I mimo to miasto trwało. W roku 1987 przy Katedrze Wileńskiej odbyły się pierwsze jawne protesty — zapowiedź litewskiego „Przebudzenia Narodów”. Trzy lata później, w marcu 1990 roku, Litwa jako pierwsza republika radziecka proklamowała Deklarację Niepodległości. Sowieci odpowiedzieli przemocą: w styczniu 1991 roku sowieckie czołgi wjechały do Wilna, a przy Wieży Telewizyjnej zginęło czternaście osób — męczenników niepodległości. Świat nie interweniował, lecz Litwa się nie wycofała.

Wilno dziś: miasto cyfrowe i europejskie

Wilno roku 2025 jest miastem znacząco różnym od tego, które znały pokolenia naszych przodków. Po wstąpieniu Litwy do Unii Europejskiej w 2004 roku i do strefy euro w 2015 stolica przeżyła gwałtowną modernizację. Stare Miasto — wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO od 1994 roku — zostało drobiazgowo odrestaurowane. Kawiarnie, galerie i start-upy technologiczne zajmują barokowe kamienice, które przez dziesięciolecia świeciły pustką.

Litwa zyskała reputację jednego z najbardziej zdigitalizowanych państw świata: tu funkcjonuje pełen e-rząd, tu powstały takie firmy jak Vinted, tu rozwinął się prężny sektor fin-tech. Wilno rywalizuje z Tallinem o miano „cudownego dziecka cyfrowej Europy”. Naujamiestis, niegdysś zdegradowana dzielnica przemysłowa, stała się właśnie wileńskim Silicon Valley — pełnym przestrzeni coworkingowych, dzieł street artu i restauracji serwujących kuchnię karaimską obok sushi i wegeburgera.

Jednocześnie Wilno pozostało głęboko przywiązane do własnej historii i tożsamości. W 2022 roku, po rosyjskiej agresji na Ukrainę, to właśnie Litwa była jednym z pierwszych i najgłośniejszych głosów, obok Polski, wzywających Zachód do stanowczej obrony Ukrainy. Szczyty NATO i dyskusje o wzmocnieniu wschodniej flanki odbywają się też w Wilnie nie przez przypadek: to miasto, które odrobiło lekcję XX wieku.

Gdy więc będziemy stąpać brukowanymi uliczkami Starego Miasta, wchodząc do kościołów wypełnionych ciszą modlitwy, warto pamiętać, że spacerujemy przez czas — od średnio wiecznego grodu Giedymina, przez wielokulturowy fenomen Rzeczypospolitej, przez tragedie i zmartwychwstania XX stulecia, aż po tętniącą życiem europejską stolicę XXI wieku. Wilno nie jest muzeum: jest żywym miastem, które nosi swą historię z godnością.

❖  ❖  ❖

Serdecznie zapraszamy do wzięcia udziału w tej wyjątkowej pielgrzymce.

Zapisy w kancelarii parafialnej · Liczba miejsc ograniczona